Familjarët e gjyqtarit të vrarë të mllefosur me gazetaren, Nertila Haxhia: Përgjegjësia e Elvisit është e padiskutueshme, por shteti ka dështuar të japë drejtësi

Shkruan Nertila Haxhia

T’nderum familjarë te gjyqtarit, të ndjerit, Astrit Kalaja, që keni komentuar me mllef ndaj meje, duke me konsideruar “TURP” reagimet e mia.

Së pari, shpresoj të pranoni ngushëllimet e mia njerëzore, të sinqerta! Mes dhimbjes që keni, nuk kam “moral” tju bëj të ndryshoni gjuhë ndaj meje.

Një malsore si unë, respekton edhe armikun në kohën e mortit!Lëre pastaj,disa qytetarë si ju, në dhimbje, që nuk keni lexuar të gjjtha gjërat me kujdes që kam shkruar.

Une jam ajo që madje e quajta gjyqtarin “ROZAFATIN” e sistemit.Dhe ju si shkodranë, e dini historinë e Rozafatit.

Jam e bindur se sytë tuaj janë plot lotë akoma, zemrat i keni copë, e nuk pretendoj që keni lexuar cdo gjë që kam shkruar.

Po ju them moralisht meqë jeni në dhimbje, se sju kam detyrim tjetër për mendimin tim të lirë, as ju si familje e gjyqtarit  e askujt, nuk kam fy njeri, as kam justifiku krim.I përulem veç dhimbjes njerëzore n’kët rast,për të rujtë balancë,e balancë don sidomos DREJTËSIA,ma shume se gjuha.

Asnjë rast nuk kam dhe nuk do të kem për qëllim të justifikoj vrasjen. Krimi mbetet krim; përgjegjësia penale është e panegociueshme.

Si juriste dhe kriminologe, detyra ime është të analizoj shkaqet, jo të lehtësoj pasojat. Analiza ime mbështetet në parimet e psikologjisë kriminale: kur një individ jetëpërjeton dhunë psikologjike të vazhdueshme, mungesë drejtësie dhe shpresa të shkatërruara, mund të zhvillohet një proces psikik i degjenerimit që çon në akte ekstreme. Kjo nuk e fshin asnjëherë normën ligjore,por ndihmon drejtësinë të kuptojë rrethanat e veprës dhe shkallën e përgjegjësisë.

Në këtë rast, faji individual i kryerës nuk mohohet; por përgjegjësia institucionale është e pamohueshme. Gjyqtari, duke zbatuar një procedurë që në përmbajtje ka qenë e padrejtë për shumë qytetarë, u bë simbol i një sistemi që ka lënë të paqartë dhe të shkatërruar marrëdhënien mes ligjit dhe drejtësisë — një “Rozafë” e drejtësisë që u sakrifikua nga vetë konstrukti i sistemit. Në vend që të përqendrohemi vetëm tek individi, duhet të pyesim: cili pjesë e sistemit prodhoi dhunën psikologjike që shndërroi një qytetar në një burim tragjedie?

Qëllimi im si profesioniste është i qartë: të nxjerrim mësim për të parandaluar përsëritjen; të kërkojmë riparime institucionale; dhe të sigurojmë që vlerësimi i përgjegjësisë penale të marrë parasysh edhe rrethanat psikologjike të krijuara nga padrejtësitë sistemike. Nuk është mbrojtje e krimit — është kërkesë për një drejtësi më të drejtë, më humane dhe më reflektuese.

Unë nuk justifikoj, por kërkoj të kuptojmë pse ndodhi, sepse nëse nuk kuptojmë, tragjedia do të përsëritet – dhe sistemet që duhej të mbronin njerëzit do të vazhdojnë t’i shtyjnë ata drejt rrëzimit.

Sepse kur sistemi thyhet, nuk thyhet vetëm një ligj – thyhet jeta e njerëzve.