Pse heshtim ne? Pse e duam historinë pa heronj?

Nga Fahri Xharra

Heshtja e të së kaluarës sonë, heshtja e të bëmave mbi ne,  ishin të qëllimta.  Ishin “kujdestarët” që kujdesëshin që ne mos të dijmë se çka po ndodhë me ne. Ishin “ kujdestarët” që na  e fshehnin të kaluarën, që për hirë të asaj ose kësaj të mos dijmë se çka është  bër mbi ne. Garantuesit e heshtjes historike gjithmonë në një mënyrë apo tjetër na e pasqyronin vetëm atë, që neve na mbetnin shumë gjëra të  pa ditura. S`donin që ne të kemi një krenari nga e kaluara edhe pse  ajo ishte një përulje,një shembje e mllefeve shekullore mbi ne. Thjesht, kujdesëshin që mos të  kemi  se çka të mbajmë në mend. Apo që mos të kemi se çka të bartim te brezat e rinj.
Nëse në botë flitej e shkruhej drejt për ne, neve nuk na mundësohej të kishim qasje në këto shkrime. Arsyet ishin të ndryshme, por të gjitha me një qëllim: “shqiptarët nuk guxojnë të shkollohen, janë raca më e zgjuar e Ballkanit dhe nëse ata e njohin të kaluarën e tyre, paraqesin rrezik”.
” E kisha rastin që fatbardhësisht apo fatëkeqësisht, gjat kohës sa zgjatëte  lufta (1912), të vizitoja Uskubin (Shkupin), disa ditë pas luftës së Kumanovës. Më bëhëshin pengesat artificiale që unë mos t`i vizitoj ato anë, nga një ndërgjegje jo e pastër  e atyre që i bënin ata gjëra. Një gjeneral (serb) që unë e njihja që më parë kur e muarr vesh cakun e udhëtimit tim me një armiqësi të pa fshehur më tha se nuk kisha arësye që unë të vizitoja Shkupin. Por kur  e pa vendosmërinë time atëherë më tha se do të të shoh gjëra të pa këndëshme, por  që nuk mund të iu ikësh ( Lev Trotsky:’ Luftat Balkanike 1912-1913).  Pra ishin ”gjëra të medha” sthetërore të cilave nuk mund të iu ikësh. Dikush duhej të kishte shënime mbi ato tmerrre .Kush? Forcat ushtarake?  Qeveria serbe?  Po që po.   Por, ne jo, as në kohën kur ato kanë ndodhur e as deri më tani. E ne nuk guxonim të dinim dhe neve na mashtronim me gjëra tjera më të “këndëshme”.
“ Tmerret ,vazhdon Trotsky, filluan të shihen po sa i`u afruam Kumanovës. Çdo gjë rreth nesh ishte në flakë. Fshatra të tëra shqiptare ishin shndërruar në gërmadha zjarri e shkrumbi. Kjo më ishte përshtypja e parë e vërtetë e një shktatërrimi të pamëshirëshëm të parë në një zonë lufteje. Vatrat, pasurija e krijuar nga etërit, gjyshërit e stërgjyshërit zhdukeshin nga flakët. Kjo pamje e zjarreve na përcjelli deri në Shkup. Posa zbrita nga vagoni, natë, askund asnjë njeri i gjallë: përvec zërava të dehur të ushtarëve dhe kësaj skene që e pashë.
Katër ushtarë i mbanin bajonetat në të gatshëm, kurse në mes  dy shqiptarë shumë të rinj me plisat e tyre në kokë. Komitagjinjt (çetnikët)  në dorën tjetër e mbanin shishen e rakisë dhe jepnin urdhër: “Për tokë shtrihuni!” dhe shqiptarët binin në gjunj dhe ngritëshin në urdhërin tjetër. Disa herë.   Pastaj çetniku i dehur duke iu kërcnuar dhe sharë i shponte me majën e thikës  herë në fyt e herë gjoks: duke i urdhëruar që të pinin raki nga shishja e tij . Të dehur nga fuqia e armës dhe nga rakija e gjaku, argëtoheshin duke luajtur me ta.   ”Ata  janë Arnaut” më thoshte shoqëruesi,” dhe së shpejti do t`i prejnë” . (Lev Trotsky)
Por edhe kur na jepet mundësia që ta dijmë, ta njofim dhe ta bartim tek brezat e rinj të vërtetën tonë historike, ne i kemi edhe sot  ato grupe “intelektualësh” ato grupacione  joqeveritare të cilat kujdesën që vëmendjen e botës te bartin tjetërkah  mu  andej  nga botës i vjen për të vjellur.  Kemi vetëdije ne?
Gjatë okupimeve sërbe të territorëve shqiptare, gjithëmonë është përcjellur një qëllim spastrimi etnik dhe asimilimi i shqiptarëve me forcë. Edhe sipas planeve të Garashaninit, i ngjajshëm me Megali Idean greke ishte grumbullimi i të gjithë serbëve dhe krijimi i jë ekspansioni  tokësorë për që gjëja të gjejnë përsëri, ” Madheshtinë Serbe Mesjetare” ,e cila nuk ka ekzistuar asnjëherë.  
Përderisa serbet i`a  japin dhe i`a kanë dhënë vetës ” të drejtën historike” mbi tokën shqiptare, ne nuk kemi pasur mundësi të flasim, sepse  kemi qenë në mbrojtje të ndereve të huaja .Dhe krenohemi me këtë besnikëri. Krenohemi me këtë besnikëri dhe thurrim lavde. Edhe tani, për inat të së vërtetës historike ne mundohemi të bejmë diçka. Të bëjmë mu atë për të cilën serbët kanë luftuar në luftën e tyre diplomatike dhe e kanë arrijtur që ta bindin botën se na  nuk jemi ata që jemi, por që jemi të atillë si  që po tregohem.
Në shpalljen e Pavarësisë – 1912, Serbia punonte kundër nesh. E ne i kishim haxhiqamilët që dilnin në mbrojtje të ”babes”:.  Edhe sot kur po krenohemi me Pavarësinë e shtetit të dytë shqiptar, prap neohaxhiqamilët thirren, çirren, trumbetojnë për një të kalur të errtë. E duan ringjalljen e asaj që ka vdekur që moti. E duan ringjalljen e të njejtës, të  së cilës ne këtë vit ia festojmë 100 vjetorin e vdekjes.
Duke e heshtur të kaluarën tanë e mbjellim dyshimin te të tjerët se i turpërohemi asaj. Duke i heshtur tmerret e përjetuara i themi botës se nuk na dhimbset asgjë nga e kaluara e jonë. Duke dalur me qëndrim  të njejtë haxhiqamilian ,qëndrim njëqindvjeqar ,nuk bëjmë gjë tjetër  vetëm se  e trashim teorinë e armiqëve, se na jemi  po ashtu dhe po ata si që  iu kanë thënë të tjerët për ne.
Mohimi i vetvetës është hyrë në modë. Kush e kush më shumë mundohet të mohon, të përbaltë dhe të futë në vorbullën e pikes së zezë  çdo gjë që është shqiptare. Mohimi i vetvetës, në psikologji njihet si një hap para çmendisë.  A jemi apo më mirë të them a janë disa  shumë afër kësaj kataklizme personale ? Si mendohet që në kohën e sotit, kur më së shumti i duhem vendit tonë , më shumë se kurrë i duhemi tokave mbarëshqiptare, ne të mohojmë të gjallë e të vdekur? Kush po na e porositë këtë mënyrë të mendimit?
Nëse me qindra vjetë është punuar në mohimin e çdo gjëje shqiptare, pse tani, mu ne vet duhet ta vazhdojmë atë, aty ka ata  më së shumti  ata patën sukses? E dijmë ne që në vitet e 12- të shekullit të kaluar, atëherë kur çdo gjë vlonte në dëmin tonë, çka bënte Serbia?  E dijmë ne, që në atë kohë Parisi e Londra, në organizim të intelektualëve serb dhe Kishes Serbe, gumëzhonin vetëm antishqiptarizëm?   Si dhe sa ,si dhe pse, përgjegjën e gjeni në cdo faqe të internetit. Po ne? 
Hajde, ta marrim që ishim  të dalur nga një burg 500 vjeçar, e sytë tanë të verbuar nga errësira shekullore nuk shihnin gjë, Po sot? Drita e syrit, rrezet e së vërtetës sonë, gati që nuk  thërrasin më zë, ne i vejmë syze të zeza vetëvetës (syza të salduesve), qe të mos shofim se çka po ndodhë me ne. Histori pa heronj! Kush janë përkrahësit e kësaj ideje të mrekullueshme që na sjellë në grupin e kombeve pa komb, pa etni, pa histori ? 
Kur sot e kemi të qartë, ashtu  si një edhe një që bëjnë dy, e kemi të qartë të kaluarën tonë, ne e bishtërojmë atë duke e mohuar tërësisht. Histori pa heronj!
Në shkrimin “Bëhu i ditur të jesh i lirë” (Korrieri, 30 nentor 2008). gjen ”mrekullira shkencore”. Siaps kësaj gazeteje: ” Duke cituar librin e ri dhe tronditës të Nathalie Clayer, Lubonja tregon që ky mit  u promovua nga austro-hungarezët të cilët morën një mit shqiptaro-sllav që ekzistonte në zonat e Shpuzës dhe të Podgoricës, ku Skënderbeu paraqitej si luftëtar sllav, dhe e shndërruan në një hero të popullit të ri që po formësohej në brigjet e Adriatikut. Lubonja thotë: me mite nacionaliste ashtu siç janë farkuar ata një shekull e gjysëm mëparë dhe përforcuar me frymë totalitare nga diktatura komuniste… Nëse fëmijëve tanë do t’u tregojmë gënjeshtra, edhe ata do të vazhdojnë të tregojnë gënjeshtra e ne do të vazhdojmë të kultivojmë kulturën e rrenës dhe manipulimit.” (“Bëhu i ditur të jesh i lirë”, Korrieri, 30. 11. 2008).

Kur një populli i mohohen  heronjtë, qellimi është i qartë. Por kur ne ia mohojmë historinë dhe heronjtë tonë trashëgimisë sonë, atëherë i japim të drejt dreqit e fatkeqit, që të na hudhë në shportën e mbeturirave historike, si jë pjellë e ardhur rastësisht në këto anë, si një sajesë artificiale e sjellur nga dikushi për qëllime të dikushit. Ne po jetojmë ndoshta vetëm e vetëm t`i shërbejmë dikujt si makinë e lindjes, për mbushjen e racës së po atij dikujt.?

Në Shqipëri, për turpin e kombit, po tentohet për të krijuar një filozofi të robërisë, një doktrinë të robërisë, ndërkohë ne jemi shqiptar, por edhe gjysmë robër. Ne jemi i vetmi popull në Evropë që rrezikojmë të damkosemi me një turp të tillë, të themi që kemi qënë te pushtuar pra, jemi identifikuar si ato prodhimet biologjike të modifikuar. Përse nuk u modifikuan greket, rumunët sllavët, pse ne duhët të modifikohemi?……( Ismail Kadare)

  –^^^  Beji “Like” faqes ne facebook “Zgjohu Shqiptar !!!”
             Me pas kliko ketu per ta shperndare ne profilin tuaj.