Festa e Rrakisë në Klishar, aty ku mikpritja merr aromë vreshti
Nga Engjëll SERJANI
Në Klisharin e Dropullit të Sipërm, festa e rrakisë nis aty ku nis edhe vetë fryma e këtij fshati – në portën e hapur të shtëpisë së Thodhori dhe Marigulla Llazos. Kjo portë nuk është thjesht hyrje në një oborr familjar, por prag i një tradite që ruhet me zemër prej brezash.
Në hijen e hardhive dhe në dritën e mëngjesit të butë, tavolina bëhet pikëtakimi i miqësisë: aty piktori i talentuar Jorgo Miçi sjell penelatën e tij të brendshme, mesuesi veteran Aleks Doko urtinë e viteve, Roland Çenko – legjenda e polifonisë – sjell tingullin prej guri të krahinës, ndërsa udhëtari polak Enriku përthith këtë botë të vogël si një zbulesë të rrallë.
Këtu kafeja nuk thjesht pihet – ajo ndizet si bisedë. Rakia nuk vetëm shijohet – ajo bekohet si fryt i mundit. Vera nuk është gotë, por kujtesë e vjeljes. Fjalët burojnë të qeta, ashtu si rrjedh pikë-pikë lëngu i parë i kazanit, që vendasit e quajnë “lëngu i lehonës”, gëzim i sapolindur nga zemra e pjergullës.
Në Klishar, vreshti është më shumë se tokë: është nder, kujdes, rit. Për vite me radhë, ky fshat i përkulet punës së dorës, djersës së ballit dhe artit të ruajtjes së shijes. Tradita nuk është shfaqje, por mënyrë jetese – dhe pikërisht kjo e bën festën e rrakisë kaq të dashur e kaq njerëzore.
Këtij gëzimi i shtohet çdo vit edhe prania e kryetarit të Bashkisë së Dropullit, z. Dhimitër Toli, i cili jo vetëm merr pjesë si mik e bir i këtyre anëve, por edhe si mbështetës i drejtpërdrejtë i traditave prodhuese të zonës. Kujdesi i institucionit vendor për ruajtjen e mjeshtërisë artizanale të vreshtarisë dhe të përpunimit të rakisë është shenjë se kjo festë nuk mbetet vetëm kujtesë e së shkuarës, por është pjesë e identitetit të sotëm dhe të nesërm të Dropullit.
Nën këtë vëmendje institucionale, tradita merr frymë e rinovohet, duke u kthyer në vlerë kulturore dhe ekonomike.
Pas mikpritjes së parë, të gjithë mblidhen në qendër të fshatit, aty ku kazani bëhet altar i gëzimit. Rreth tij vijnë banorë, të afërm, miq dhe emigrantë që kthehen për t’u lidhur sërish me rrënjën e tyre. Këtu nuk ka të huaj: kush hyn në këtë rreth, bëhet menjëherë pjesë e familjes së madhe të fshatit.
Festa e rrakisë në Klishar nuk është vetëm shijim i pijes. Është kujtim i prejardhjes, pohim i identitetit dhe kremtim i bukurisë së bashkimit. Është dëshmi se Dropulli dhe Shqipëria ruajnë ende atë pasuri të rrallë – njeriun që të hap derën para se të pyesë se kush je.
Sepse këtu, mikpritja nuk është zakon.
Është natyrë.
Është gjak.
Është fisnikëri që nuk tretet.